Belogradčička tvrđava, poznata i kao Kaleto, je drevna tvrđava i rimsko uporište, izgrađeno u okviru Belogradčičke formacije na obroncima Balkanskih planina u bugarskoj pokrajini Vidin.

Rimljani su izgradili uporište u Belogradčiku tokom 3. veka nove ere da bi zaštitili transport robe i zlata iz tračkih zemalja. Ovo rano utvrđenje nalazilo se na najvišem prirodno nepristupačnom delu stena koje se sada nazivaju citadele, i ostalo je u upotrebi tokom vizantijskog perioda za nadzor okolnog regiona.

Car Justinijan I je napravio dalje dogradnje Belogradčika tokom 6. veka nove ere, međutim, slovenske invazije na Balkansko poluostrvo dovele su do uništenja tvrđave, ostavljajući Belogradčik napuštenom ruševinom sve do perioda rekonstrukcije u 7. veku nove ere i srednjem veku.

Jovan (bug. Ivan) Stracimir, bugarski vidinski car, proširio je staru tvrđavu u 14. veku, čime je Belogradčik drugi po važnosti posle prestonice carske tvrđave Baba Vida. Posle katastrofalne bitke kod Nikopolja 1396. godine, Osmanlije su krenule u Vidin i uhvatile Jovana Sracimira, zatvorivši cara u Bursi, pre nego što su ga pogubili davljenjem.

Kratko vreme tvrđava je bila pod vlašću ugarskog kralja Ludovika I, ali su 1396. godine Turci osvojili Belogradčik i uključili ga u sastav Osmanskog carstva. Usledili su dalji periodi rekonstrukcije da bi se obezbedila otomanska vlast, delom zbog hajdučke i ustaničke aktivnosti u regionu.

Uporište je imalo važnu ulogu u otomanskom gušenju bugarskog Belogradčičkog ustanka 1850. godine. Bugarski seljaci koji su se suprotstavljali feudalnom ugnjetavanju koje je, kako ga je praktikovao osmanski režim, uključivalo direktnu pljačku prerušenu u danak koji su naplaćivali turski feudalci, podigli su se i krenuli na Belogradčik ali nisu uspeli da zauzmu tvrđavu.

Belogradčik je poslednji put korišćen u ratovanju tokom opsade Belogradčika tokom Rusko-turskog rata 1878. i Srpsko-bugarskog rata 1885. godine.

Mr. D. Tovarišić