Ko je novorođenče koje Isus Hrist drži u rukama na mozaiku?

Na ovom, jedinstvene lepote i umetničke vrednosti, mozaiku iz manastira Hora u Carigradu, Isus stoji ispred bademastog oreola (sjaj svetlosnog oblaka koji je, na slikama svetih ličnosti, klasičan motiv za slikovne pozadine). Iznad se takođe mogu videti četiri anđela.

Njegov himation i oreol su svi od zlata. U rukama drži/povija dušu Device Marije , koja je prikazana kao novorođenče nakon Uspenja.

Ovo je veoma zanimljiva i retka kompozicija, budući da je uobičajeno videti Bogorodicu kako drži Isusa kao bebu, motiv koji je umetnički nasleđen iz Vizantije do danas.

*Čitava kompozicija mozaika manastira Hora.*

Uspenje Presvete Bogorodice

Uspenje Bogorodice je veliki praznik istočnopravoslavne, orijentalnopravoslavne i istočnokatoličke crkve (osim istočnosirijskih crkava). Slavi „usnuće“ (smrt) Marije Bogorodice („Majke Božije“, doslovno prevedeno kao Bogonosica) i njeno vaznesenje na nebo (telesno uznesenje).

Slavi se 15. avgusta (28. avgusta po novom letnjem kalendaru) kao praznik Uspenja Presvete Bogorodice. Jermenska apostolska crkva ne slavi Uspenje na određeni datum, već u nedelju najbližu 15. avgustu. U zapadnim crkvama odgovarajući praznik je poznat kao Uspenje Marijino, sa izuzetkom Škotske episkopalne crkve, koja tradicionalno slavi Uspenje Presvete Bogorodice 15. avgusta.

Hrišćanski kanonski spisi ne beleže smrt ili Uspenje Marije. Hipolit iz Tebe, autor iz 7. ili 8. veka, u svojoj delimično sačuvanoj hronologiji Novog zaveta tvrdi da je Marija živela 11 godina nakon Isusove smrti, umrevši 41. godine nove ere.

*Uspenje Bogorodice, mozaik iz 12. veka, u S. Maria dell’Ammiraglio (La Martorana), Palermo.*

Upotreba termina „uspenje“ izražava verovanje da je Bogorodica umrla bez patnje, u stanju duhovnog mira. Ovo verovanje ne počiva ni na kakvoj biblijskoj osnovi, već je potvrđeno pravoslavnim svetim predanjem. Neki apokrifni spisi svedoče o ovom mišljenju, iako im ni Pravoslavna crkva ni drugi hrišćani ne priznaju biblijski autoritet. Pravoslavno shvatanje Uspenja je kompatibilno sa rimokatoličkim učenjem i bilo je dominantno verovanje unutar Zapadne crkve sve do kasnog srednjeg veka, kada je malo drugačije verovanje u telesno Uznesenje Marije na nebo počelo da se širi. Papa Pije XII je proglasio ovo drugo dogmom Katoličke crkve 1950. godine.